Als alle kinderen even belangrijk zouden zijn......
Rob Wijnberg houdt een prachtig pleidooi voor de visie van de Amerikaanse filosoof James Rachels (Als alle kinderen even belangrijk zouden zijn -NRC Next 16 april 08) Hij schrijft daarin over onze morele plicht om ook op de kinderen van anderen te letten, om ze op te voeden en voor ze te zorgen, maar ook om evenveel van ze te houden als van je eigen kinderen. Het is een goed verhaal en het schetst heel duidelijk hoe wij in deze westerse samenleving ons (nog) steeds verschuilen achter de stelling dat je je niet met andermans zaken behoort te bemoeien, kinderen voorop. Het hele stuk ademt een ander gezichtspunt op een inmiddels verwrongen thema: je houdt allemaal het meest van je eigen kinderen. Rob Wijnberg bouwt zijn betoog krachtig op en net op het laatste stukje gaat hij wat mij betreft “nat...” De meeste mensen (….) onder wie ik, zullen Rachels' opvattingen echter hoogst utopisch vinden. De gedachte dat alle mensen zich evenzeer om hun eigen kinderen zouden kunnen bekommeren als om het kroost van een ander, is vergezocht. Rachels heeft naar mijn mening helemaal gelijk en het is veel dichterbij dan je denkt! Ik ben al 34 jaar pleegmoeder en oma van kleinkinderen waar geen druppeltje bloed van mijzelf bijzit. Ik houd zielsveel van mijn pleegkinderen en zo mogelijk nog meer van mijn (pleeg?)kleinkinderen. Ik heb ook een "eigen", een "biologisch", een "echt", een "buik-"kind. Daar houd ik ook evenzo zielsveel van. De drie kinderen verschillen onderling totaal van elkaar; ieder voor zich is een uniek persoon. Ik ken ook veel mensen die "stief"kinderen hebben (namen kunnen we heel goed geven in deze westerse samenleving), waar zij zielsveel van houden, ze voeden ze op en ze brengen ze op een liefdevolle manier groot. Ik werk met heel veel mensen uit niet-Nederlandse culturen, niet-westerse culturen beter gezegd. Over het algemeen worden kinderen daar veel meer beschouwd als collectieve verantwoordelijkheid en dat veroorzaakt direct een probleem in deze Nederlandse/westerse samenleving. Want als je niet goed bent in ouderlijke verantwoordelijkheid en je gaat er vanuit dat anderen je zullen helpen, dan kom je in deze maatschappij bedrogen uit. De opvoedkundige verantwoordelijkheid alleen moeten dragen betekent omgekeerd ook de verantwoordelijkheid voor falen in de schoenen geschoven krijgen. De schuld wordt uitgesproken en lang nagedragen. In deze samenleving wordt Niet gekeken naar individuele verschillen; we praten er niet over hoe Moeilijk je het soms zelf vindt en al helemaal niet over het gevoel dat je het eigenlijk helemaal niet goed kan en eigenlijk stomvervelend vindt om kinderen op te moeten voeden. Als je van huis uit niet beter weet dan dat iedereen daarbij helpt – zich ermee bemoeit - dan zijn wij net zoals waar Rob Wijnberg het op het aller laatst in zijn betoog over heeft: "Mocht u ooit een vervelend kind in de trein, of een groepje hangjongeren Op straat, aanspreken op ontoelaatbaar gedrag, en de ouders betichten u van onbehoorlijke bemoeienis, dan weet u zich vanaf nu gesterkt door James Rachels. U bent niet zozeer een bemoeial, maar juist een bewonderenswaardig moreel persoon: u geeft immers blijk van alle kinderen 'even belangrijk' te vinden. En zouden meer mensen dat vinden, dan zou dat weer een zorg minder zijn voor de overheid." Hebt u dat zelf wel eens gedaan, meneer Wijnberg? Nu wordt het echt interessant en nu houdt u op! Als we kijken naar de manier waarop mensen hier, in de westerse culturen, met elkaar omgaan, dan zien we veel formeel afstandelijk gedrag. Volwassenen houden afstand of veroordelen de ander. Wat is er mis met een vervelend kind en wat is er nodig om dat gedrag te stoppen? Wat is er mis met hangjongeren? Bent u er ook zo bang voor? Echt niet nodig hoor; hangen is niet eng. Ze kunnen rot vervelend doen, maar er zijn veel meer andersoortige mensen - gek, daar hebben we nog geen naam voor bedacht - waar ik veel banger voor ben. Volwassenen en kinderen uit niet-westerse culturen gaan vooral vriendelijker, respectvoller, warmer en spontaner met elkaar en met elkaars kinderen om. Hoeveel mensen hebt u om u heen die liefdevol, warm en respectvol met u omgaan? Zijn dat alleen de familieleden? Of de gezinsleden, of juist uw vrienden en vriendinnen? Of die nou juist net niet? Een fijn onderwerp om stevig over na te denken en over in discussie te gaan. Aan mijn betoog ligt geen wetenschappelijk onderzoek ten grondslag; ik ben vooral een gevoelsmens met enige kennis van gedrag. Elsie Sloot, Opvoedkundige in Rotterdam Auteur van "Wij"kent geen kleur; opvoeden in twee culturen.reageer!
terug naar hoofdpagina
|